หนุ่มสาวกับห้องลึกลับ

กลับมาอีกครั้งกับเรื่องสยองขวัญของเซลล์แมน ผู้เดินทางไปยังที่ต่างๆ

 

หนนี้ผมมีโอกาสได้ไปที่จังหวัดทางภาคตะวันออกที่ห่างไกล ซึ่งมีคนท้วงติงผมมาว่า

เราไม่ควรจะพาดพิงชื่อจังหวัด เนื่องจากอาจจะเกิดผลเสียได้ ผมจึงไม่กล้าเล่าว่า หนนี้ผมไปที่จังหวัดจันทบุรีมา

 

ผมเริ่มออกจากบ้านตอนบ่าย คิดว่าค่ำ ๆ ก็คงจะไปถึง และวันถัดมาจะเริ่มทำงานตั้งแต่เช้า

“มันคงจะเป็นวันจันทร์ดี ๆ แน่ ๆ ” ผมคิดในใจ และนั่นก็ทำให้ผมรู้ว่า ผมคิดผิด

 

เพราะวันนั้นเป็นวันพฤหัสบดี

เมื่อเดินทางมาถึงจังหวัดจันทบุรีแล้ว ก็เป็นเวลาค่ำพอสมควร

ผมเลี้ยวก่อนเข้าตัวเมืองมาที่โรงแรมแห่งหนึ่งราคาถูก หลักร้อย เพื่อพักร่างให้หายเหนื่อย

แต่ระหว่างเดินทางมาเช็คอิน ก็เห็น หนุ่มสาวคู่หนึง เดินผ่านผมไป

 

หนุ่มสาวคู่นี้ มีสีหน้าที่ซูบผอม และขาวขนซีด ทั้งคู่เกาะแกะกันราวกับคู่รักคู่ใหม่

เขาทั้งสองเดินผ่านผม และพนักงานไปราวกับพวกเขาไม่มีตัวตนไปที่ลิฟท์ ก่อนที่จะหายไป

..

“ต้องใช่แน่ ๆ “ ผมหวั่นใจ พร้อมหันไปหาพนักงาน พนักงานพยักหน้า

ผมคิดว่า พนักงานคงจะสื่อว่า “ใช่” แต่ไม่กล้าพูด จึงพยักหน้าตอบ ให้รู้ว่า “ผมก็เห็นเหมือนกัน”

พนักงานยิ้มนิด ๆ และพยักหน้าอีกครั้ง

ผมพยักหน้าตอบ

 

“พี่จะเดินไปรึยังครับ ผมจะช่วยถือของ ผมพยักหน้ารอคำตอบพี่ พี่ก็พยักหน้าอยู่นั่นแหละไม่เดินสักที” พนักงานกล่าว

 

“อ้อ โอเคครับ”

 

ผมเดินไปถึงที่พัก ผมเห็นหนุ่มสาวสองคนนั้นเปิดประตูห้องข้าง ๆ ผมเข้าไป เขาทั้งคู่แทบจะตัวติดกันด้วยความรักอยู่แล้ว ผมไม่กล้าถามเรื่องสองคนนั้นกับพนักงาน เพราะตัวเองก็กลัว กลัวจะเป็นผีตายคู่กัน แต่ด้วยความที่เหนื่อยมาก จึงรีบล้มตัวนอน และหลับสนิทจนถึงเช้า

 

เมื่อถึงเวลาเช้า ผมออกจากห้องเพื่อที่จะไปพบลูกค้า แต่ก็พบว่า ..

 

มีจานข้าวทีมีข้าวสวย วางอยู่เต็มหน้าห้องสองคนนั้นเต็มไปหมด

 

ด้วยความกลัว จึงรีบไปเช็คเอาท์ และถามพนักงานว่า

“ทำไมถึงต้องวางจานข้าวไว้ข้างหน้าห้องนั้นครับ”

พนักงานทำหน้าเจื่อน เหมือนไม่กล้าพูด

ผมคิดว่า น่าจะเป็นการเซ่นไหว้ ผู้ประสบเหตุอะไรสักอย่าง ผมเริ่มคาดคั้นพนักงาน จนพนักงานได้พูดกับผมประโยคนึง ทำให้ผมต้องเงียบไปทันทีว่า..

 

..”ผมเข้ากะเช้าครับเลยไม่รู้ เดี๋ยวโทรถามพนักงานกะดึกให้นะครับพี่”

..

เสียงตามสายดังขึ้น พนักงานเปิดลำโพง

“ห้อง 402 ทำไมมีจานข้าววางเต็มไปหมดเลยวะ” พนักงานถาม

“อ๋อออออ ห้องนั่นอะนะ”  ปลายสายตอบ..ทุกคนเงียบฟัง

“ก็เดินผ่านห้องทีไร ได้ยินแต่เสียงว่า เอาเข้าอีก เอาเข้าอีก เอาเข้าอีก ก็นึกว่าจะเอาข้าวอีกก็เลยไปวาง”

 

เรื่องสยองขวัญก็จบลงด้วยประการฉะนี้

Be the first to comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.


*